Witamy na stronie Zespołu Szkół w Gwizdałach!

Logopeda

Wszyscy wielcy mówcy byli najpierw złymi mówcami.”

Ralph Waldo Emerson

 

Logopeda mgr Anna Boguniecka

Tel. 782-016-099

anna.boguniecka@wp.pl

 

 

Jedną z najważniejszych potrzeb psychicznych każdego człowieka jest potrzeba komunikowania się z innymi ludźmi. Poprawna mowa, czyli właściwe nadawanie oraz odbieranie komunikatów językowych, wpływa na prawidłowy rozwój dziecka. Pomaga w nawiązywaniu kontaktów społecznych, ułatwia zdobywanie informacji o świecie, a także wpływa znacząco na przyszłe sukcesy szkolne, a potem zawodowe naszych pociech. Dlatego zachęcam Państwa do pracy z dzieckiem i słowem także w domu.

 

 

Ćwiczenia, które mogą być formą zabawy z dzieckiem:

  • Balonik – nadymanie policzków przy ściągniętych ustach.  Czasami balonik pęka, wydając głośne pfff…
  • Chudy miś – usta wciągamy w głąb jamy ustnej.
  • Zmęczony konik – parskanie wargami.
  • Minki – wesoła mina: wargi złączone, kąciki uniesione do góry i smutna mina: wargi złączone, kąciki opuszczone w dół, etc.
  • Rybka – powolne otwieranie oraz zamykanie warg, które tworzą kształt koła.
  • Całuski – usta układamy w „dziubek” i cmokamy, posyłając do siebie buziaki.
  • Łowy – chwytanie ustami drobnych cukierków, kawałków chleba, rodzynek itp.
  • Zmęczony pies – wysuwanie języka na brodę i głośne oddychanie
  • Ptaszek z gniazdka – wysuwanie języka do przodu oraz cofanie w głąb jamy ustnej, bez dotykania zębów.
  • Żyrafa – otworzyć szeroko usta i spróbować wyciągnąć język do góry.
  • Drzwi do domu – buzia to domek krasnoludka, zaś wargi to drzwi do domku. Dziecko ma pokazać wargi ściągnięte do przodu, które otwierają się i zamykają.
  • Straż pożarna – wyraźne wymawianie samogłosek w parach: e o, i u, a u.
  • Pojazdy – naśladowanie poprzez wibrację warg warkotu np. motoru czy helikoptera.
  • Wąsy – wysuwanie warg jak przy wymawianiu u, przy jednoczesnym położeniu
    na górnej wardze słomki albo ołówka i utrzymywanie przedmiotu jak najdłużej.
  • gdy dziecko dostanie lizaka, zaproponujmy mu, żeby lizało go, unosząc czubek języka ku górze,
  • kiedy zauważymy, że dziecko ziewa, poprośmy je, aby ziewnęło jeszcze kilka razy, zasłaniając przy tym usta,
  • w czasie rysowania poprośmy dziecko, żeby narysowało językiem kółeczko
    (dookoła warg) albo kreseczki (od jednego do drugiego kącika ust).
  • po skończonym  posiłku pozwólmy dziecku wylizać talerz językiem jak kotek.
    To ćwiczenie bardzo skutecznie gimnastykuje środkową część języka.
  • po śniadaniu posmarujmy wargi dziecka np. miodem, kremem czekoladowym
    lub mlekiem w proszku, a następnie poprośmy je, aby zlizało dokładnie wszystko
    jak miś czy kotek.
  • przy porannym oraz wieczornym myciu zębów zaproponujmy dziecku liczenie zębów bądź witanie się z nimi w taki sposób, żeby czubek języka dotknął każdego zęba osobno.
  • namawiajmy dziecko do dmuchania na talerz z gorącą zupą, chuchania na zmarznięte dłonie, cmokania, żucia pokarmów czy nawet wystawiania języka.
    To także są ćwiczenia aparatu artykulacyjnego
  • powtarzanie wierszyków np.:

 

E.Zarembina: "Dziadzio mrok"
 
Pada, pada deszcz.
Chlupu, chlupu, chlup.
Idzie dziadzio Mrok.
Tupu, tupu, tup.
Idzie dziadzio Mrok.
Człapu, człapu, człap.
Wyskoczyła noc, za połę go łap.
Zmyka dziadzio Mrok.
Tupu, tupu, tup.
A noc za nim brnie.
Chlupu, chlupu, chlup.

 

 

Ćwiczenia, które pomogą usprawnić głoskę r:

  • unoszenie szerokiego języka na górne zęby.
  • unoszenie szerokiego języka na górną wargę.
  • masaż podniebienia czubkiem języka.
  • wysuwanie języka do przodu: język wysoki i szeroki,
  • masaż końca języka za pomocą palca,
  • masaż języka poprzez wysuwanie i wsuwanie go pomiędzy lekko rozwarte zęby, delikatne nagryzanie tzw.” guma do żucia z języka”
  • mlaskanie, klaskanie językiem, naśladowanie ssania cukierka czubkiem języka,
  • wymawiamy ttt…, ddd… td, td, td… tdt, tdt, tdt… tdn, tdn, tdn…  a następnie
     tede – tede, tedo – tedo, tedu – tedu”. Język musi znajdować się nie przy zębach,
     lecz ma być cofnięty do wałka dziąsłowego.
    Ćwiczenia trzeba wykonywać przy otwartych ustach, ponieważ wtedy zmuszamy język do wykonywania ruchów potrzebnych przy „td”.
  • dmuchanie: wąski pasek papieru umieszczamy na czubku języka dziecka,
     tuż za górnymi zębami (wargi rozchylone), a następnie polecamy dziecku dmuchnąć na język energicznie wymawiając „t”, a potem „tr”. Wówczas papierek odskoczy.
  • ćwiczenia drobnych ruchów języka po podniebieniu, jednocześnie wymawiając przy tym „trltrltrl” (język znajduje się tuż za wałkiem dziąsłowym).

 

Ćwiczenia, które pomogą usprawnić wymowę głosek sz, cz, ż, dż:

  • czubkiem języka dotknąć wałka dziąsłowego.
  • czubkiem języka dotykać na przemian dwóch ostatnich górnych zębów.
  • czubkiem języka kreślić kółka na podniebieniu miękkim.
  • cofnąć czubek języka wzdłuż podniebienia.
  • próbować dmuchać na uniesiony do podniebienia czubek języka, równocześnie przyciskając dłońmi policzki (język nie powinien przywierać do podniebienia,
    aby powietrze nie przedostawało się bokami).

 

 Żeby utrwalić prawidłową wymowę sz, można również:

  • naśladować drzewa: sz…. sz…. sz….
  • powtarzać sylaby z głoską sz:

szy,   sze,   szo,   szu,   sza,

yszy,   esze,   oszo,   uszu,   asza,

ysz,   esz,   osz,   usz,  asz.

 

  • czytać wierszyki np. takie:

 

E. Zarembina: "Szara godzina"
 
Szare niebo za oknem,
szare drzewa w sadzie.
Szary deszcz się na wszystkim
szarą mgiełką kładzie.
Szary piesek pod piecem
krótką fajkę pali
i szaremu kotkowi
prawi długą bajkę,
o małej, szarej myszce,
która siedzi w norze
i wcale w ten dzień słotny
na dwór wyjść nie może.

 

L. Krzemieniecka: "Deszczyk"
 
Szumi, szumi drobny deszczyk,
płacze, płacze kapuśniaczek,
a nasz kasztan szumi, szumi:
"Kiedyż wiosnę znów zobaczę?"
 
Szpak szczebioce na kasztanie:
"Ciesz się, ciesz się, że deszcz pada,
taki deszczyk dla kasztana
jest jak pyszna lemoniada."
 
Już niedługo po przylaszczki
w las popędzi Jaś z Bartoszkiem.
Szumi, szumi drobny deszczyk...
Będzie wiosna, jeszcze troszkę.


Ćwiczenia, które pomogą usprawnić artykulację głoski s:

  • Świeca – dmuchanie na płomień świecy, w ten sposób, aby nie zgasła. Wdech nosem, długi wydech – ustami.
  • Wymawianie samogłosek, szczególnie „i – u”.
  • Wysuwanie języka do przodu: język wąski (mocno w przód), język szeroki (uśmiech).
  • Kierowanie języka w kąciki ust i oblizywanie ich.
  • Wysuwanie języka do przodu – na brodę i następnie cofanie go w głąb jamy ustnej,
    aż za dolne zęby.
  • Wysuwanie języka do przodu, po czym cofanie go w głąb jamy ustnej. Usta mają
    być szeroko otwarte. Rozchylanie warg, jak przy uśmiechu, zęby muszą
    być widoczne.

. W celu utrwalenia wymowy s można także:

  • syczeć jak wąż,
  • powtarzać sylaby z głoską s:

sy,  se,  so,  su,  sa

ysy,  ese,  oso,  usu,  asa

ys,  es,  os,  us, as.